Clusterfucks in content & het belang van paradoxaal denken

Hannah & Chantal
We zitten in een soort clusterfuck als we kijken naar content: iedereen maakt het. Gedicteerd door de social algoritmes, maken we ook nog allemaal min of meer hetzelfde. Voor SEO baseren we onze content op keywords, waardoor ook de inhoud nog eens enorm op elkaar lijkt. Over AI en zero click marketing hebben we het nog maar niet. Hoe ga je om content en deze clusterfucks? En waarom is paradoxaal denken de oplossing?

Luister podcast

Bekijk video

In dit blogartikel ga ik dieper in op de clusterfucks en oplossingen die we bespreken in de opnames. Wil je het naadje van de kous weten, luister dan niet alleen naar onze podcast maar lees ook dit blogartikel. 

In deze podcast spreken Hannah Fransen, merkstrateeg en copywriter, en ik over de clusterfuck waarmee contentmarketeers, content creators en copywriters momenteel mee te maken hebben. We komen tot ongeveer 7-8 onderwerpen die ervoor zorgen dat het vakgebied van content nog nooit zo ingewikkeld was als nu. Uiteraard bespreken we ook wat je nu moet (kunt) als je werkt in online marketing, SEO of met social media, want je zou bijna denken: ik stop ermee, het heeft geen zin meer. Maar dat moet je zeker niet doen! Je kunt nou eenmaal niet zonder content.

De clusterfucks

Hannah en ik zien meerdere ontwikkelingen die op dit moment samenkomen. Omdat er zóveel gebeurt, spreken we van een clusterfuck. Welke mini clusterfucks zien we?

Blind volgen van algoritmes

Iedereen wil zoveel mogelijk bereik en likes en om dat voor elkaar te krijgen, volgen we allemaal als makke schaapjes het algoritme. Of het nu gaat om het algoritme van social media platforms of dat van Google (SEO), algoritmes dicteren wat we doen. Natuurlijk is het nodig om rekening te houden met algoritmes, maar je kunt in onze optiek ook te ver gaan. Wie klakkeloos de regels van de algoritmes volgt, moet erkennen dat zijn boodschap ondersneeuwt in een gigantische berg aan contentpoep. Het leidt namelijk onherroepelijk tot middelmatige, dertien in een dozijn content omdat iedereen hetzelfde framwork erop nahoudt. 

Best practices en frameworks opvolgen

Zelf nadenken is iets wat we eng vinden: hoe weet ik of het ik het goed doe? Het liefste krijgen we dus kant en klare best practices aangeleverd van anderen zodat we die kunnen nadoen, lekker veilig. Dan kunnen we in ieder geval zeggen dat als het niet werkt, dat het niet onze fout was. Het probleem met best practices en frameworks opvolgen: we gaan nog meer allemaal hetzelfde doen. Je ziet dat er nu al een overload is een mensen die best practices delen op een manier die op zich ook alweer een best practice is (reageer met ‘ja’ en ik stuur je m’n 8 beste tips toe). Worden we daar blij van? Nee. 

Iedereen is op dezelfde manier authentiek

Iedereen wil authentiek zijn, het is ook een vaak gegeven tip: “zorg dat je authentiek bent”. Maar als we dan kijken wat authenticiteit is, komen we eigenlijk altijd op dezelfde best practices uit: voeg een foto (selfie) toe, praat over jezelf, maak het persoonlijk. Hartstikke leuk, maar als iedereen dit doet is er weinig authentieks meer aan hè. Wie wordt er niet gek van de overgestyleerde portretfoto’s op Linkedin of gelikte selfies die niet zouden misstaan op Instagram of in de Vogue?

Zero click content

Zero click content is een clusterfuck die nog niet iedereen helder op het netvlies heeft. Het is een denkwijze waarbij de content die je deelt ook op het social media platform zelf gedeeld wordt, je hoeft dus niet door te klikken naar een website om tot de kern te komen. Een deel van de oorzaak ligt bij social platforms die een voorkeur hebben voor posts zonder een link (hoe langer je bezoeker op het platform, hoe meer hij oplevert dus wegsturen is iets wat ze niet graag doen). 

Naast dat algoritmes er niet van houden, ben ik persoonlijk van mening dat ook mensen niet meer altijd weg willen klikken. Als je even bij het koffiezetapparaat door je LinkedIn staat te scrollen, dan is er vaak geen tijd om weg te klikken naar een site en daar een longread te lezen. Persoonlijk denk ik dan ook dat gratis verkeer steeds onbereikbaarder wordt.

Vanity metrics

Oh oh dat getal met likes en volgers, de dopamine die vrij komt bij elke keer dat je device ‘ping’ doet. We streven veel te veel naar kwantitatieve metrics zoals dus likes en volgers. Deze metrics worden ook wel vanity metrics genoemd: ijdelheidsmetrics. We willen zoveel mogelijk mensen bereiken met onze posts, zo veel mogelijk volgers verzamelen. Heel eerlijk: dat is leuk voor een merk als HEMA, AH of Coolblue maar voor de rest van Nederland echt niet zo boeiend en al helemaal in de B2B niet. Je kunt beter zorgen dat de juiste mensen die de juiste waarde hebben je gaan volgen. Als je nu denkt “dûh”, dan wil ik je toch zeggen dat dit echt niet vanzelfsprekend is. In de praktijk maakt haast iedereen content om zoveel mogelijk volgers te bereiken in plaats van de juiste. Geef maar toe. 

Meer, meer, meer

We lijden aan het meer, meer, meer syndroom. We denken allemaal dat we elke dag moeten posten op LinkedIn. Steeds nieuwe content op onze website moeten publiceren… meer = beter. Nou dat was ooit zo, maar die tijden zijn voorbij. Het was ooit zo dat dankzij het web iedereen een bedrijf kon beginnen, wat je daarvoor nodig had was content. Hoe meer content, hoe meer verkeer je daarmee kon aantrekken. Maar het web is inmiddels zó omvangrijk dat je wat mij betreft beter kunt kijken naar iets anders dan ‘meer’ want ‘meer’ is absoluut niet meer de sleutel tot succes. “Meer” is uitgemolken. 

Oppervlakkigheid

Omdat we zo snel mogelijk, zo veel mogelijk content willen maken, stevenen we af op oppervlakkigheid. Zeker als je AI vraagt om elke dag een LinkedIn post vanaf scratch voor je te schrijven. Daarbij is er ook de druk dat het allemaal kort en snel moet. Een video mag niet te lang duren, anders kijkt er niemand… toch? Nou daar moeten we het maar eens over hebben verderop in dit artikel. 

Pay to play

Pay to play… daar moeten we het ook over hebben. Wat het is? Het is het verschijnsel dat je betaalt voor premium memberships waarbij jouw content beter getoond wordt in de tijdlijn van mensen op social media. Het is een clusterfuck omdat je als niet-betalende contentmaker een probleem hebt. Als anderen betalen en daarmee een boost van hun zichtbaarheid krijgen, wordt het nog lastiger om bereik te krijgen. Het is niet helemaal nieuw natuurlijk, je kon altijd al adverteren en zo een betere plek krijgen maar met premium memberships ligt dat wat mij betreft toch net even anders, het maakt het allemaal veel laagdrempeliger. Wie niet betaalt, moet dus heel veel meer moeite gaan doen. 

Waarom de clusterfuck een probleem is

Dat er een clusterfuck is op het gebied van content, is een probleem. We ondermijnen namelijk onszelf. Doordat we zoveel oppervlakkige, dertien in een dozijn content maken is er sprake van situatie waarbij zowel wij als onze doelgroep de verliezer zijn. 

Contentmakers raken opgebrand in de oneindige rat race om maar content te maken, om zichtbaar te blijven zijn en volgers en likes te verzamelen. De tweede groep met verliezers is je doelgroep. Zij worden bedolven onder middelmatige content waar ze eigenlijk niet op zitten te wachten. En daar zit weer een probleem voor die content makers: hoe val je nog op? Er is dus meer voor nodig om jezelf te onderscheiden, maar ja… je zit natuurlijk wel aan de “regels” vast die de algoritmes je opleggen. En wat nou als je niet wil betalen voor een premium membership inclusief betere zichtbaarheid? 

Maar terug naar die middelmatige content, in plaats van dus betekenisvolle relaties op te bouwen met de juiste mensen, gaan we zooi maken om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Mensen die in the end waarschijnlijk weinig waardevol zijn. Wat heb je aan volgers die nooit kopen of niet eens weten wat je verkoopt? Leuk hoor, 200 likes op je LinkedIn-post, maar als er 0 euro op je bankrekening staat heb je daar dus helemaal geen f*ck aan. Ja, je hebt likers en volgers nodig om je content zichtbaarheid te geven op social platforms, maar niet elke volger is evenveel waard en waardeloze volgers, dat is verspilde moeite. Tijd die je ook beter had kunnen besteden. 

De oplossing

Iedereen die succesvol wil zijn, zal op zoek moeten naar een oplossing. Het is goed om te benadrukken dat ik met succesvol dus niet bedoel: zoveel mogelijk likes en volgers. Wat mij betreft ben je succesvol als je het voor elkaar krijgt om met de beperkte tijd en middelen die je hebt, indruk te maken op de juiste doelgroep. Mensen die uiteindelijk bij je willen kopen. Dát is effectiviteit.  

De oplossing is vrij simpel, het lastige is vooral dat je op een andere manier naar de zaken moet kijken en dus een andere mindset nodig hebt als je het roer om wil gooien. Ik denk dat je drie dingen moet armen voordat je het roer  om kunt gooien.

Paradoxaal kunnen denken

Als je de individuele clusterfucks bekijkt, dan zie je waarschijnlijk al dat een groot aandeel van deze problemen er zijn omdat we allemaal hetzelfde willen en doen. Ik ken maar weinig mensen die zelfstandig nadenken en NIET klakkeloos de best practices opvolgen. In veel trainingen is de standaard vraag: hoe vaak moet ik dit doen, hoe lang moet iets zijn. Het lijkt wel alsof we frameworks nodig hebben om ons werk te kunnen doen. 

Er zijn maar weinig wensen die WEL iets anders doen de rest. Logisch ook, het zit in ons menszijn dat we zekerheid zoeken en als iedereen iets doet, zal dat wel het goede zijn. Toch? Uhm, nee. Dat iedereen iets doet, wil niet zeggen dat het altijd het juiste is. Als we kijken naar content, dan kunnen we zeggen dat dingen eigenlijk niet meer werken zodra iedereen het doet. Dat is met alles zo. Alles wat ooit werkte, werkt op een moment niet meer omdat iedereen het doet en we het dus zat zijn.  

Selfies
De eerste persoon die een selfie post, dat valt op. Dat is authentiek. Maar we nu nog denkt dat selfies authentiek zijn, komt onder een steen vandaan. 

Reageer met ‘whitepaper’
Nog zo’n klassieker, iedereen die gratis een cheat sheet deelt of andere downloadable. Hartstikke leuk als je tot de eersten behoort die het doen, nu denkt iedereen: pffft, heb je er weer zo een. En ja, je krijgt 800 aanvragen maar zijn dat de juiste mensen? Of zijn het vakgenoten en concurrenten die vooral uit FOMO je document aanvragen, er nooit naar kijken of het kopiëren? En die 800 nieuwe connecties die je nu hebt, wat is dat nou écht waard?

Tips met best practices
Als je ergens iets leest over best practices, bedenk dan dat ze al behoorlijk uitgemolken zijn. Ik vind dit in de SEO altijd zo bijzonder. Iedereen die tips deelt over keyword onderzoek doen, content maken, titles en meta’s. SEO is 20 jaar oud, iedereen heeft het gedaan. Je maakt met die werkzaamheden het verschil niet meer, sterker nog. Wie – in het algemeen – best practices opvolgt, loopt het risico een gigantische muurbloem te worden. 

De kunst is dus om paradoxaal te kunnen denken. Doe niet wat iedereen doet, maar trek je eigen plan. Hiermee zeg ik niet dat je maar alles naast je neer moet leggen en domme dingen moet doen die je onderbouwt met ‘dat zegt m’n gevoel’. 

Ik bedoel dat je doordacht je eigen keuzes maakt. Ken de best practices, bepaal welke je gaat toepassen en welke niet en ga daarmee aan de slag. Heb vertrouwen in je eigen expertise, je eigen kennis, je eigen gut feeling. Ja, het is veilig om te doen wat iedereen doet, maar waarschijnlijk is het interessanter om iets compleet anders te doen. Dat hoeft niet altijd in de vorm te zitten, het kan ook in de uitwerking. Wees creatief en denk zelf na. 

 

The Contrarian Matrix

The Contrarian Matrix sluit hier eigenlijk naadloos op aan. Deze matrix is een besluitvormingsmodel dat stelt dat bij elke beslissing die je in het leven maakt, je gelijk of ongelijk kunt hebben en je kunt ofwel tegendraads zijn of met de consensus mee gaan.

Met andere woorden, je kunt doen wat iedereen doet (consensus) of je kunt doen wat niemand doet (tegendraads/contrair). Als je het bij het verkeerde eind hebt, maakt het niet echt uit of je met de menigte meegaat of tegen de menigte ingaat. Het is zelfs bijzonder ongemakkelijk om contrair en fout te zijn, omdat iedereen je haat en je het bij het verkeerde eind hebt.

Maar de interessante kwadranten zijn die aan de rechterkant. Marketeers gaan er vaak van uit dat het nemen van de juiste beslissingen succes garandeert. Maar als al je concurrenten precies dezelfde beslissing nemen, heb je uiteindelijk geen concurrentievoordeel en kun je net zo goed ongelijk hebben. De les is simpel: je wilt niet alleen gelijk hebben. Je wilt de enige zijn die gelijk heeft, zodat jij alleen alle voordelen van de beslissing kunt incasseren.

Contrarian Matrix B2B institute

Paradoxale gedachtes

Om je op weg te helpen een lijstje van paradoxale gedachtes:

Verderop in dit artikel zal ik een aantal zaken concreter maken. Eerst nog even door met de andere uitgangspunten. 

Je klant boven alles

Het tweede uitgangspunt is dat alles wat je doet gaat om je ideale klant. Het gaat niet om likes, het gaat niet om volgers, het gaat niet om zoveel mogelijk verkeer of bereik. Het gaat er puur en alleen om dat je de juiste klanten bereikt. Waarschijnlijk is dit al een uitdaging op zich dus je kunt beter je tijd besteden aan de juiste dingen doen dan zoveel mogelijk van de verkeerde dingen doen

Het betekent dus ook dat de contentkalender is afgestemd op wat je klant wil weten. Niet op keywords of zoekwoorden. Niet op wat je concurrent zegt of schrijft. Niet op wat je zelf zo graag wil delen. Het moet draaien om jouw klant. Dat klinkt logisch, maar het is in de praktijk toch echt nog behoorlijk paradoxaal om zo te werken, zeker als je het doortrekt naar alles wat je doet. 

Ik vat dit altijd samen in QPAFFCGMIM. Dit acroniem staat voor Questions, Problems, Alternatives, Fears, Frustrations, Concerns, Goals, Mythes, Interests en Misunderstandigs. Dit verhaal wat ik nu schrijf, dat sluit aan bij Misunderstandigs. Ik vind dat mijn lezer moet weten dat we we denkfouten maken. Dat mensen moeten weten dat het vakgebied van content veranderd is en dat we dat niet zien, dat we in mijn optiek de verkeerde dingen. 

Door de QPAFFCGMIM’s van je klant in kaart te brengen, weet je zeker dat wat je gaat maken ook echt aansluit. Dit doelgroepsonderzoek doe je niet door openbare bronnen te raadplegen, je moet echt in gesprek met je klant. Dit is an sichook alweer paradoxaal want de meeste bedrijven maken hier helemaal geen tijd voor en beperken zich tot die openbare tools.

Dat je klant boven alles staat, komt ook tot uitdrukking in de resultaten die we nastreven. We willen niet zoveel mogelijk bereik maar alleen het juiste bereik (ook alweer een paradoxale gedachte). Dat betekent dat je soms ook juist kunt beslissen om dingen te doen die zorgen voor minder bereik (een video op LinkedIn, long form content, een link in je Linkedin-post) als dat de juiste mensen wel verder helpt. Zo heb ik liever 10 mensen die mijn video van 15 minuten bekijken dan 100 mensen die mijn post zien maar snel weer vergeten. Dat laatste klinkt beter, maar is niks waard. Die 10 mensen die mijn lange video kijken, zijn mogelijk veel waardevoller. 

Eerst het verhaal, dan de vorm

Het derde uitgangspunt is dat ‘het verhaal’ het vertrekpunt is. Hierbij bedoel ik: het verhaal dat je wil vertellen, het verhaal dat aansluit bij de QPAFFCGMIM’s van je klant. Het gaat dus NIET om de vraag ‘wat post ik vandaag op social’ of ‘waar ga ik nu weer een blog over schrijven’. Het gaat erom dat je weet: ik wil onderwerp X tackelen en ik ga dat op de verschillende kanalen op deze manier doen. 

Dat eerste is wat ik heel vaak zie gebeuren: bedrijven die een contentkalender per kanaal hebben en allemaal iets anders zeggen, schrijven of doen. Die langs elkaar heen werken. Het is heel logisch dat we zo werken, bedrijven zijn nu eenmaal ‘opgeknipt’ in afdelingen en afdelingen zijn weer opgeknipt in specialismes. Maar het gevolg is dat we langs elkaar heen werken. Dat is niet alleen onhandig, het is ook erg kostbaar en inefficient. 

Hier komt dus ook paradoxaal denken om de hoek. Wie denkt vanuit het verhaal, kan ervoor zorgen dat afdelingen samenwerken, samen het verhaal maken en vervolgens kijken hoe ze het verhaal op hun eigen kanaal kunnen uitdragen. Hoewel dit bijna nergens zo gaat, lijkt het mij de enige juiste vorm van contentstrategie en aanpak. 

Zo werk ik zelf ook, ik ga eerst de inhoud ophalen (bij een expert) en daarna nadenken over de vormen waarin ik dit verhaal ga vertellen. In mijn eigen marketing zie je dat ik dit ook consequent doe. Het gaat altijd om het verhaal en daarna maak ik er de juiste vorm van: een LinkedIn-post, een podcast, een video, een short, een blog etc. Het medium is altijd ondergeschikt aan de inhoud en telkens kijk hoe ik de inhoud kan vormgeven voor een specifiek kanaal of platform. Inhoud eerst, vorm en platform later. In de afbeelding verderop, zie je deze werkwijze. 

Praktische tips

Ok natuurlijk wil je hierbij wat praktische tips waar je direct mee aan de slag kunt, want dat maakt het zo lekker concreet. Het probleem is wel: ik wil hier niet 8 best practices delen. Het waarom is je wellicht duidelijk, alles wat werkt, werkt niet meer als iedereen het gaat doen. Daarom geef ik je liever kaders waarbinnen je (helaas) zelf het zware denkwerk moet doen. Mocht je er niet uit komen of een frisse blik willen, dan kun je altijd contact met me opnemen voor een strategische sessie. 

Waarde toevoegen: je eigen expertise

Het is eerste kader is om dingen te doen die waarde toevoegen. En dat doe je door uit te gaan van je eigen expertise. Dit kan jouw eigen expertise zijn (als je eenpitter bent) of de expertise die binnen het bedrijf aanwezig is. Je eigen kennis, ervaring, inhoud, mening of visie dat is wat je onderscheidend maakt ten opzichte van de rest. Niemand heeft dezelfde kennis, ervaring, mening of visie dus als je daarbij blijft zit je veilig. Ga dus niet domweg informeren, ga waarde toevoegen. Je zou zeggen hoezo is dat paradoxaal denken, nou vrij simpel: vraag iemand om een contentplan te maken en het komt altijd neer op informeren, het liefst nog door informatie door een externe gemaakt. Organisaties die expertise delen in plaats informatie zijn zeldzaam. 

Slim omgaan met meerdere platformen

De tijd dat je een bedrijf kon draaien op één platform is wel een beetje voorbij. Alle kanalen/platformen zijn daarvoor veel te grillig geworden. Wees dus slim en zorg dat je meerdere poten hebt om op te staan. Dat betekent dat je marketingmix altijd een combinatie moet zijn waarin de diverse kanalen in balans zijn. Dat is al iets wat an sich behoorlijk zeldzaam is. 

Wat je ook vaak ziet is dat we inhoud maken per kanaal. We gaan dus uit van een kanaal en bedenken dan welke content we daarop gaan publiceren. Hierin kun je paradoxaal denken. Door eerst te denken vanuit inhoud en daarna in de vorm, kun je slim inhoudelijke content maken voor de platformen waar je mee aan de slag gaat. In de afbeeldingen hieronder zie je hoe dat eruit ziet. 

Zoals gezegd: je klant en zijn informatiebehoefte staat centraal. Daarna ga je kijken wat jouw expertise is. Vervolgens ga je kennis ophalen bij de interne experts (of bij jezelf als jij de expert bent). Die kennis leg je audiovisueel vast en zet je vervolgens om naar content voor de verschillende kanalen. Het cruciale punt is de audiovisuele opname, die moet zodanig goed doordacht en voorbereid zijn dat je er zowel een lange video van kunt maken als shorts als een podcast als een blog etc. 

Content voor alle platformen maken, inhoud boven vorm
Transforming from SEO to Organic Marketing

Nieuwe verdienmodellen uitproberen

Lastige uitdaging van deze tijd is dat veel verdienmodellen onder druk zijn. Denk maar aan affiliates die door Google ten gronde zijn gericht. Of wat dacht je van content sites die leven van advertenties die ze tonen aan gratis verkeer? Ook die hebben harde klappen gehad. De content die je nu nodig hebt om indruk te maken, is duur en dat betekent dat je over een verdiemodel na moet denken. Waarom maak je content en hoe past dat in je business model? Je kunt ook (gedurfd en paradoxaal) de mogelijkheid bekijken om content weer je product te maken. Gratis content die je gebruikt om bereik te genereren, je meest inhoudelijke content die je achter een betaalmuur zet. Maar let op! Dit is simpeler gezegd dan gedaan, het is de vraag of mensen willen betalen voor goede content. Hoe dan ook, dit tijdperk vraagt om nieuwe originele verdienmodellen. 

Longform content

Een video mag niet langer zijn dan 1 minuut, althans dat zeggen we vaak. In de podcast met Hannah geeft ze aan dat zij al steeds meer longform content voorbij ziet komen. Lange video’s, lange podcasts etc. Het klinkt heel onverstandig om lange content te maken, wie heeft daar nou tijd voor? 

Laten we het eens omdraaien en daarbij kijken naar de juiste doelgroep. Wil je mensen bereiken met een korte boodschap of heb je liever een kleinere doelgroep die wel tijd besteedt aan jouw content? Met andere woorden: wil je 80 likes of heb je liever dat 10 mensen je video van 10 minuten bekijken waarin je waarde toevoegt? Ik denk dat ik liever voor dat laatste ga. 

Onvolmaakt durven zijn

Authenticiteit zit ‘m niet zozeer in selfies en persoonlijke verhalen. Het zit ‘m in je persoonlijkheid, durf je zelf te laten zien. In de video met Hanna zie je dat ik op een moment niet meer weet wat ik nou ook alweer wilde zeggen…ik ben even m’n verhaal kwijt. Is dat erg? Had ik dat moeten knippen? Het was wel m’n eerste reactie: “Oh nou moet ik dit eruit knippen” maar ik heb besloten omdat niet te doen. Hoe erg is het nou echt dat ik het even niet meer weet? Dit hoort er ook gewoon bij, dat je even je tekst vergeet….

Minder maar beter

Tot slot eentje die ik al vaker benoemd heb: streef naar minder bereik, minder verkeer en minder leads. Doe dingen waarmee je de juiste mensen aantrekt: de juiste doelgroep bereikt, de juiste mensen naar je site trekt en leads aantrekt die echt interessant zijn. Ik heb te vaak gezien dat marketing (onder druk van sales) een whitepaper maakte dat flink gedownload werd… het nadeel: het aantal interessante leads was op één hand te tellen. Dan maak ik liever een whitepaper dat maar 15 downloads heeft maar wel 10 echt geïnteresseerden oplevert. 

Denk dus bij alles wat je gaat doen: bereik ik hiermee de juiste mensen? Je tijd is te kostbaar om dingen te doen waarmee je de de verkeerde mensen bereikt. 

En dan?

De clusterfucks waar we in zitten, daar hebben we mee te delen. Simpeler gaat het ook nooit meer worden. De oplossing ligt echt in onszelf: we moeten anders gaan denken, andere doelen stellen en andere dingen gaan doen. Wie naar de oude vanity metrics blijft streven, is bezig met achterhaalde principes en doet waarschijnlijk het verkeerde. En dat is hoe dan ook zonde.  

Sparren over jouw contentstrategie?

Wil jij eens laagdrempelig sparren over jouw contentstrategie, jouw onderscheiden vermogen en in hoeverre je paradoxaal kunt denken? Neem dan contact met mij op. Ik denk graag met je mee hoe jij waarde kunt toevoegen in wereld vol contentpoep. 

Steeds vaker vragen mensen of ik ook ‘gewoon eens’ met ze mee kan denken. Dat kan zeker. Ik vind het hartstikke leuk om eens een uurtje met je mee te sparren. 

Mijn uurtarief ligt op € 125,- per uur excl. 21% BTW. Bij eenmalige sessies vraag ik je om vooraf dit bedrag te voldoen. 

Spreken op Emerce Digital Marketing Live

Lees verder