Ik mis het leven

Vrijdagavond, ik lees de krant:
blijf binnen, niet naar buiten want de wereld staat in brand,
Niet naar het bos, het strand of de zee,
doe je het toch houd dan 1,5 meter afstand, en liever meteen twee.

Parkeerplaatsen dicht, met linten afgezet,
Alles om mensen te zeggen: blijf nou toch thuis, dan raak je niet besmet,
Maar thuis, daar ben ik al de hele week,
Tot ze er gek van werden heb ik geknuffeld met Frederik en Freek.

Vroeger dacht ik wel eens: bah naar kantoor, veel liever bleef ik thuis,
Boekjes lezen, lekker slapen en hangen voor de buis,
Maar teveel is nooit goed voor een mens geweest,
Ik ben nu zoveel thuis, ik mis buiten nu het meest,

Lekker winkelen, naar restaurantjes in de stad,
Eten en drinken tot ik me volgevreten had,
Maar nu is werkelijk alles dicht,
Het normale leven is voor dat kut-virus gezwicht,

Hier boos over zijn voelt ontzettend verkeerd,
Zorgen voor de zwakkeren is wat ons nu wordt geleerd,
Verpleegsters en artsen werken zich eindeloos in het zweet,
Hoe kun je nou naar buiten gaan, als je deze feiten weet?

Het leven zoals we dat ooit kenden, dat is er even niet,
Ik zoek een zondebok en wil iemand de schuld geven van dit verdriet,
Maar wijzen naar een ander is nooit de oplossing geweest,
Berusten in wat nu is, is best wel lastig voor de geest.

Ik kijk uit naar het moment dat alles weer mag,
We het leven weer mogen leven, weer genieten van elke dag,
Tot die tijd zit ik op een bankje voor de deur,
Geniet ik van de zon en de vogels met hun vrolijke humeur.

Dit bericht is gepost in Blog. Bookmark de link.